ഒരു പെണ്കുട്ടി .ആ കുട്ടിയെ
കണ്ട നേരം എനിക്ക് ഓര്മ
വന്നത് ഓ ന് വിയുടെ കോതമ്പു മണികള് എന്ന കവിതയാണ്.അതെ ഇവള്ക്കും കോതമ്പ ക്കതിരിന്റെ നിറമാണ് . അവള് ഭിക്ഷയ്ക്കായി കൈ നീട്ടുണ്ടായിരുന്നു , ഇടം കൈയ്യില് ചന്തം നശിച്ച ഒരു പാവയും ഉണ്ടായിരുന്നു .എന്റെ വീട്ടിലും സമ പ്രായത്തില് ഒരു മോളുണ്ട് .മോളോടുള്ള സ്നേഹക്കൂടുതല് കൊണ്ടാവാം ,മറ്റൊന്നും എനിക്ക് ചിന്തിക്കുവാനെ കഴിയുന്നില്ല .പോക്കറ്റില് ചില്ലറ ഉണ്ട് ,എങ്കിലും കൊടുക്കേണ്ട കാരണം ഇങ്ങനെ അധ്വാനിക്കാതെ കിട്ടുന്ന നാണയത്തുട്ടുകളുടെ ലഹരിയറിഞ്ഞാല് ജീവിതകാലം മുഴുവന് ഒരു ഭിക്ഷക്കാരിയായി സമൂഹത്തിന്റെ പുറം പോക്കുകളില് കഴിയേണ്ടി വരും .ഇവളുടെ ശൈശവവും കൌമാരവും അരക്ഷിതാവസ്ഥയുടെ കൈകളില് പിച്ചിചീന്തപ്പെടും. ആ കുഞ്ഞിന്റെ നിഷ്കളങ്കത എന്നെ വീണ്ടും അസ്വസ്ഥനാക്കുന്നു .കുഞ്ഞേ! നീ തിരികെ നാട്ടിലേക്കു പോകുവെന്നു പറയുവാന് തോന്നിയെങ്കിലും ജാതിയുടെ പേരില് ഈ കാലഘട്ടത്തിലും മനുഷ്യനെ ചുട്ടു കൊല്ലുന്ന ഉത്തരേന്ത്യന് കുഗ്രാമങ്ങളെ ഓര്ത്തപ്പോള് വേണ്ടെന്നു വച്ചു .പെട്ടെന്ന് എന്റെ ബസ്സിന്റെ ഹോണ് മുഴങ്ങി .ക്ഷണനേരത്തില് പോക്കറ്റില് നിന്നും ചില്ലറ എടുത്തു ആ കുഞ്ഞിക്കൈകളില് നല്കിയ ശേഷം ,ബസ്സിന്റെ വാതിലില് തിക്കിതിരക്കുന്ന മുതിര്ന്നവരെയും ഇളയവരെയും തട്ടി മാറ്റി ഞാന് ,എനിക്ക് സീറ്റ് കണ്ടെത്തി ....
No comments:
Post a Comment